Uncategorized

Wyobraźnia przestrzenna to fundament, na którym opiera się cały świat architektury, projektowania wnętrz oraz zaawansowanego designu. Bez niej inżynierowie byliby jedynie rzemieślnikami, a wizjonerzy nie potrafiliby przelać swoich nowatorskich myśli na papier. Jednak jak kształtować wyobraźnię przestrzenną w sposób świadomy, ukierunkowany i, co najważniejsze, skuteczny? Aby odpowiedzieć na to pytanie, musimy zanurzyć się w fascynujący świat geometrii, kognitywistyki oraz unikalnych metod dydaktycznych. Doskonałą ilustracją tego złożonego procesu jest niezwykła praca Wojciecha Domińczaka zatytułowana „220 Igurr”. Ten fascynujący rysunek nie tylko udowadnia, do jakich granic może zostać doprowadzona wyobraźnia przestrzenna ludzkiego umysłu, ale również stanowi wizualny dowód na to, jak wielkie możliwości daje odpowiednie ukierunkowanie talentu i ciężka, analityczna praca nad percepcją wielowymiarową.

Unikalny program kształtowania wyobraźni przestrzennej

Zrozumienie tego, jak kształtuje się wyobraźnia przestrzenna, wymaga spojrzenia na proces nauczania z perspektywy dekad doświadczeń. Ukradkiem, z dala od głównego nurtu standardowej edukacji plastycznej, przez ponad 30 lat program nauczania w szkole Domin ewoluował i przekształcał się, aż stał się zjawiskiem unikalnym na skalę ogólnopolską. To nie jest po prostu zbiór luźnych zadań rysunkowych; to precyzyjnie skonstruowana machina, której jedynym celem jest to, aby wyobraźnia przestrzenna kandydata na studia architektoniczne osiągnęła poziom mistrzowski. Właśnie w tym ekosystemie funkcjonuje specjalistyczny program znany jako Igurra System. Jest to potężne narzędzie dydaktyczne, które zawiera aż 1049 starannie wyselekcjonowanych zadań rozwijających widzenie przestrzenne. Każde z tych zadań jest jak kolejny ciężar na siłowni dla umysłu – zmusza neurony do tworzenia nowych połączeń synaptycznych, dzięki czemu wyobraźnia przestrzenna staje się coraz bardziej elastyczna, szybka i bezbłędna.

kreatywna dziesiątka domina

Co więcej, Domino to nie tylko Igurra. To również kompleksowy program nazywany KDD – Kreatywna Dziesiątka Domina. KDD to zbiór innowacyjnych, nieszablonowych metod myślenia o formie i funkcji, w którym wyobraźnia przestrzenna jest traktowana jako nadrzędne narzędzie twórcze. Połączenie KDD z systemem Igurra sprawia, że tylko w Dominie ukształtowała się tak skuteczna i wielotorowa metoda rozwoju. Z każdym rokiem udoskonalania tego procesu staje się jasne, że wyobraźnia przestrzenna absolwentów tej szkoły drastycznie przewyższa możliwości kandydatów uczących się w innych ośrodkach w kraju.

Perspektywa pięciozbiegowa: Naukowy szczyt możliwości percepcyjnych

Aby w pełni zrozumieć, jak bardzo wyobraźnia przestrzenna jest angażowana w procesie twórczym, należy przyjrzeć się ilustracji Wojciecha Domińczaka „220 Igurr”. W tej pracy artysta wykorzystał wyjątkową, ekstremalną trudność techniczną, jaką jest perspektywa pięciozbiegowa. Ale czym dokładnie, z naukowego punktu widzenia, jest to zjawisko i dlaczego wyobraźnia przestrzenna odgrywa w nim tak kolosalną rolę?

perspektywa krzywoliniowa – sferyczna

Perspektywa pięciozbiegowa (często nazywana perspektywą krzywoliniową lub sferyczną) to zaawansowana metoda rzutowania, która pozwala na odwzorowanie na płaskiej kartce pola widzenia obejmującego pełne 180 stopni, a czasem nawet więcej. W klasycznej perspektywie linearnej mamy do czynienia z jednym, dwoma lub maksymalnie trzema punktami zbiegu. Wyobraźnia przestrzenna operująca w klasycznych układach kartezjańskich radzi sobie z tym relatywnie łatwo, traktując linie pionowe i poziome jako proste. Z naukowego punktu widzenia, perspektywa pięciozbiegowa łamie ten dogmat, wprowadzając aż pięć punktów zbiegu: centralny (na wprost obserwatora), górny (w zenicie), dolny (w nadirze), lewy i prawy.

rybie oko

W tym układzie rzutowania matematycznego wszystkie linie proste w rzeczywistości fizycznej – z wyjątkiem linii wzroku przechodzących bezpośrednio przez centralny punkt zbiegu – ulegają krzywiznom na płaszczyźnie rzutni. Tworzy to siatkę przypominającą działanie soczewki typu „rybie oko” (fisheye). Geometria wykreślna tłumaczy to zjawisko jako rzutowanie punktów przestrzeni trójwymiarowej na powierzchnię kuli, a następnie rozwijanie tej sfery na płaszczyznę dwuwymiarową. Aby mózg mógł w ogóle poprawnie wygenerować i kontrolować tak skomplikowaną siatkę krzywizn, niezbędna jest wyobraźnia przestrzenna o najwyższym stopniu zaawansowania. Rysownik musi jednocześnie antycypować, jak zmiana położenia obiektu w przestrzeni wpłynie na stopień wygięcia jego krawędzi względem pięciu biegunów. Ilustracja Wojciecha Domińczaka udowadnia, że gdy wyobraźnia przestrzenna jest odpowiednio wyćwiczona poprzez systematyczną pracę, umysł ludzki jest w stanie intuicyjnie i precyzyjnie operować tak skomplikowanymi algorytmami geometrycznymi.

Rzutowanie ortogonalne: Język komunikacji profesjonalistów

Perspektywa to fascynujące narzędzie artystyczne, jednak twardą podstawą dla przyszłych architektów, architektów wnętrz oraz designerów jest umiejętność błyskawicznego i bezbłędnego rozwiązywania rzutów ortogonalnych. W świecie inżynierii i budownictwa rzuty ortogonalne to uniwersalny i wspólny język pomiędzy projektantami a wykonawcami. To za ich pomocą artystyczna wizja, którą zrodziła wyobraźnia przestrzenna, zostaje przetłumaczona na rygorystyczne instrukcje dla inżyniera, zbrojarza, czy stolarza. Jeśli wyobraźnia przestrzenna projektanta zawiedzie na tym etapie, powstanie budynek lub obiekt obarczony błędami konstrukcyjnymi.

Wyjaśnijmy naukowo, na czym polega rzutowanie ortogonalne. Z punktu widzenia geometrii wykreślnej, sformułowanej pod koniec XVIII wieku przez Gasparda Monge’a, rzutowanie ortogonalne (czyli prostokątne) jest specyficznym rodzajem rzutu równoległego. W tym procesie środek rzutowania znajduje się w nieskończoności, co oznacza, że wszystkie promienie rzutujące biegną od obiektu w stronę rzutni całkowicie równolegle do siebie. Słowo „ortogonalne” oznacza, że te równoległe promienie padają na płaszczyznę rzutni (czy to rzutnię poziomą, przednią, czy boczną) pod kątem dokładnie 90 stopni (prostopadle).

eliminacja skrótu perspektywicznego

Skutkuje to tym, że rzut ortogonalny całkowicie eliminuje zjawisko skrótu perspektywicznego. Obiekty znajdujące się dalej od rzutni nie wydają się mniejsze – zachowują swoje rzeczywiste wymiary oraz proporcje (tzw. wielkość rzeczywista dla powierzchni równoległych do rzutni). Wyobraźnia przestrzenna jest tu kluczowa, ponieważ człowiek czytający taki rysunek musi złożyć w swoim umyśle płaskie obrazy z rzutu z góry (planu), z przodu (elewacji) oraz z boku (przekroju), aby zrekonstruować w swojej głowie trójwymiarową bryłę. Ten kognitywny proces syntezy jest potężnym wysiłkiem dla mózgu. Dlatego właśnie w systemie nauczania w Dominie kładzie się tak gigantyczny nacisk na rzuty ortogonalne. Tylko wyobraźnia przestrzenna hartowana tysiącami zadań jest w stanie w ułamku sekundy przeprowadzić bezbłędną translację z płaskiej ortogonalności do pełnego trójwymiaru. System edukacji Domina jako jedyny w Polsce wykształcił metodologię, która toruje w umysłach kursantów ścieżki neuronowe, sprawiające, że skomplikowane przekroje stają się dla nich naturalne jak język ojczysty.

Punkt zwrotny: Historia Łukasza i System Igurra

Aby w pełni docenić, jak fundamentalne znaczenie ma wyobraźnia przestrzenna, warto przyjrzeć się konkretnemu przypadkowi. To klasyczna historia z serii „Turning Point”, pokazująca, że mistrzostwa nie zdobywa się w jeden dzień. Bohaterem tej opowieści jest Łukasz – utalentowany rysownik, który jednak odczuwał paniczny wręcz lęk przed geometrią. Jego wyobraźnia przestrzenna działała intuicyjnie przy szkicowaniu miękkich form, ale kompletnie zamarzała, gdy miał do czynienia ze ścisłymi, technicznymi rzutami ortogonalnymi i skomplikowanymi przecięciami brył.

Nadszedł wieczór, w którym Łukasz siedział nad pustą kartką, po raz kolejny próbując rozwikłać zadanie z rzutu poziomego skomplikowanego ostrosłupa. Był całkowicie zablokowany. Kompletnie sobie z tym nie radził. Pojawiły się myśli o porzuceniu marzeń o architekturze. Jednak to był ten moment, ten punkt zwrotny. Zamiast się poddać, Łukasz podjął świadomą, twardą decyzję: wejdzie w System Igurra na sto procent. Wiedział, że ten specjalistyczny program ma aż 1049 zadań rozwijających widzenie przestrzenne, i obiecał sobie, że nie przestanie, dopóki wyobraźnia przestrzenna nie stanie się jego największym atutem.

611 rozwiązanych Igurr

Zawziął się i rozpoczął metodyczną, codzienną, katorżniczą pracę. Przez kolejne miesiące zrobił równo 611 zadań z systemu Igurra. Początkowo każde sprawiało ból głowy, ale z każdym kolejnym rysunkiem jego wyobraźnia przestrzenna ulegała drastycznej przebudowie. W jego mózgu uformował się zupełnie nowy sposób postrzegania trójwymiarowej rzeczywistości. Widział już nie tylko linie na papierze, ale zawieszone w próżni bryły, które mógł dowolnie obracać i przecinać siłą woli.

szybkość zależy od liczby ćwiczeń

Finał tej tytanicznej pracy rozegrał się na egzaminie wstępnym na Wydział Architektury. Sala egzaminacyjna była pełna napięcia i stresu. Arkusz egzaminacyjny składał się z rzutów ortogonalnych i zawierał dokładnie 10 zadań. Trudność rosła drastycznie wraz z każdym kolejnym numerem, testując granice, do których może dojść wyobraźnia przestrzenna człowieka pod presją czasu. Łukasz usiadł, spojrzał na zadania i w ułamku sekundy wiedział, co robić. To, co dla innych było czarną magią, dla niego stanowiło jedynie prostą powtórkę z Systemu Igurra.

Siedząc w ławce, widział kątem oka, jak inni kandydaci strasznie, wręcz desperacko, męczyli się z tymi zadaniami. Ich wyobraźnia przestrzenna ulegała zablokowaniu pod ciężarem skomplikowanych brył. Większość innych kandydatów na sali, mimo wylanego potu, nie wyszła poza numer trzeci z dziesięciu. Łukasz natomiast, dzięki swojej niezwykle sumiennej i bolesnej pracy, przeszedł przez arkusz jak burza. Zrobił wszystkie dziesięć zadań w bardzo szybkim tempie, bez najmniejszego zawahania. Ponieważ jego wyobraźnia przestrzenna podpowiadała mu poprawne odpowiedzi natychmiast, zaoszczędził gigantyczną ilość czasu. Ten zapas pozwolił mu na przepiękne, estetyczne, artystyczne wręcz wyrysowanie każdego detalu zadania. Ilustracją do tego momentu triumfu mógłby być tylko wspaniały obrazek z idealnie, ładnie wyrysowanymi Igurrami – dowód na połączenie ścisłej geometrii z biegłością ręki.

maksymalna ilość punktów na egzaminie wstępnym na architekturę

Konkluzja tej historii jest spektakularna. Otrzymał maksymalną możliwą liczbę punktów z arkusza zadaniowego, wyprzedzając setki innych osób. Łukasz zajął bezdyskusyjne pierwsze miejsce na całym egzaminie na architekturę. Ale co jeszcze bardziej fascynujące – to wybitne dokonanie nie było anomalią. Było ono naturalną częścią epoki zwanej Złotą Dekadą, w której przez 12 lat z rzędu najlepsza osoba na egzaminie na architekturę była absolwentem Domina. To dobitnie potwierdza, że odpowiednio kierowana wyobraźnia przestrzenna gwarantuje spektakularne rezultaty edukacyjne.

Skalion – Naukowa Metoda Motywacyjna

Mówiąc o sukcesach absolwentów, nie można pominąć jeszcze jednego fundamentalnego czynnika. Wyobraźnia przestrzenna potrzebuje nie tylko ćwiczeń, ale też paliwa do działania. W Dominie mamy do czynienia z czymś, co nosi nazwę Skalion. Jest to system, który wykracza poza samo przerabianie zadań rysunkowych; to autorska, głęboko przemyślana naukowo metoda motywacyjna, która wykazuje się absolutnie niezwykłą skutecznością.

Choć szczegóły jego działania są owiane tajemnicą dostępną tylko dla adeptów szkoły, to jedno jest pewne: Skalion sprawia, że uczniowie sami chcą stawiać przed sobą coraz trudniejsze wyzwania. To system, który psychologicznie formatuje umysł młodego człowieka tak, że wyobraźnia przestrzenna rośnie w tempie wykładniczym, napędzana wewnętrznym dążeniem do perfekcji, a nie zewnętrznym przymusem. Połączenie tysięcy zadań Igurry, zasad Kreatywnej Dziesiątki Domina i niewidzialnego silnika, jakim jest Skalion, tworzy atmosferę, w której kandydat na studia dosłownie dominuje nad wymogami rekrutacyjnymi. Perspektywa dołączenia do grona osób kształtowanych przez Skalion budzi naturalne pragnienie bycia częścią tej elitarnej społeczności, generując silne zapotrzebowanie na zapisanie się na kurs w Dominie, by doświadczyć tego niesamowitego, transformującego umysł procesu na własnej skórze.

Dominacja i Perfekcja

Podsumowując, rozwój postrzegania trójwymiarowego to proces wymagający gigantycznej cierpliwości i doskonałego, analitycznego narzędzia edukacyjnego. Niezależnie od tego, czy mówimy o rysowaniu tak wybitnych prac, jak oparta na perspektywie pięciozbiegowej ilustracja „220 Igurr” autorstwa Wojciecha Domińczaka, czy o bezbłędnym rozwiązywaniu skomplikowanych rzutów ortogonalnych na sali egzaminacyjnej – wyobraźnia przestrzenna zawsze pozostanie kluczem otwierającym drzwi do sukcesu.

Historia Łukasza i imponująca Złota Dekada to twarde dowody na to, że proces edukacyjny może być zaplanowany w sposób wręcz naukowy i gwarantujący powtarzalne mistrzostwo. Ukradkiem torując ścieżki edukacyjne przez 30 lat, system Domin udowodnił, że wyobraźnia przestrzenna może być wyćwiczona do granic możliwości każdego człowieka. Konkluzja jest oczywista i poparta latami niepodważalnych wyników: Domin posiada bezsprzecznie najskuteczniejszy, najbardziej zaawansowany system przygotowujący kandydatów na architekturę w całej Polsce. Połączenie programów Igurra, KDD oraz motywacyjnego systemu Skalion sprawia, że wyobraźnia przestrzenna każdego adepta zostaje ukształtowana w sposób absolutnie perfekcyjny.

Kurs rysunku w ferie zimowe – dużo i szybko

Kurs rysunku w ferie zimowe to świetna propozycja dla tych którzy w ciągu roku szkolnego nie mają czasu. Jest to też dobre rozwiązanie kiedy chcesz sprawdzić sobie czy to jest to co chciałbyś robić w życiu.

Warto zapisać się już teraz żeby mieć pewność że nie zabraknie dla Ciebie miejsca bo z racji dużej intensywności szybko się one kończą.

---

Jeżeli potrzebujesz więcej informacji to dzwoń: 501-32-00-45

---

Cele kursu rysunku w ferie:

• Zapoznanie się z podstawami widzenia przestrzennego – stożek widzenia, postrzeganie peryferyjne
• Poznanie różnych typów perspektyw – jednozbiegowej, dwuzbiegowej, żabiej, z lotu ptaka
• Widzenie niewidocznego – dostrzeganie i wyobrażanie sobie części niewidocznych
• Poznanie zasad rządzących światłocieniem – źródło światła, cień własny i rzucony
• Radzenie sobie z rzutami ortogonalnymi – System Igurra – Poprawa wyobraźni przestrzennej
• Rozwój kreatywności – unikalną metodą KDD
• Rysowanie postaci ludzkiej – anatomia, kanon Polikleta i inne
• Uzmysłowienie uczestnikowi, że Talent nie istnieje
• Rysowanie samochodów starych i nowych
• Podstawy rysowania architektury różnymi technikami

Metody pracy podczas lekcji rysunku w ferie

• Zajęcia odbywają się w godzina 10.00-14.00 (jeżeli jest zainteresowanie to uruchamiamy grupę popołudniową)
• Na zajęcia trzeba się stawić o godzinie 9:50 żeby dopełnić wszelkich formalności
• Osoby zamawiający Start Pack proszone są przyjście za pierwszym razem nawet na 9:40
• Start Pack to gotowy pakiet materiałów na sam początek (teczka, papier, ołówki, rysownica)
• O 10:00 prowadzący sprawdza listę obecności a następnie rozpoczyna wprowadzenie do danej lekcji
• Mniej więcej o 10:20 rozpoczyna się rysowany wykład. Jest on prowadzony metodą step by step – tak żeby nie było sytuacji, że ktoś się zgubił i już nie pamięta początku
• Dalsza część lekcji rysunku polega na tym, że wykładowca chodzi od osoby do osoby i robi korekty. Zawsze każdemu indywidualnie na jego pracy.
• W ten sposób realizowane są kolejne ćwiczenia aż do godziny 14:00
• Na 10 minut przed końcem zajęć podawana jest sugerowana praca domowa
• W czasie danego tygodnia Pan Janek z sekretariatu przydziela dostępy do kursu rysunku online na platformie domin.pl oraz do kursu akwareli
• Prace domowe są dużej części powiązane z tym co jest na platformie Video. Jest to o tyle wygodne, że można sobie odtworzyć materiał i powtórzyć tyle razy ile się chce. A dostęp do tych materiałów jest dożywotni.

Zobacz gdzie prowadzone będą zajęcia

Kurs rysunku w ferie zimowe – Galeria

Poniżej masz przykłady tematów które poruszane są podczas nauki rysunku w ferie:

Jednym z najważniejszych aspektów kursu rysunku w Dominie jest rysowanie martwych natur. Rysuje się je ołówkiem choć z czasem przechodzimy też na inne techniki takie jak węgiel, sangwina czy akwarela.

Martwa natura pozwala zrozumieć zasady przenoszenia przestrzeni na płaszczyznę kartonu. Wszelkie zasady perspektywy czerpie się z obserwacji i pokazujemy jak to zrobić. Jest to też bardzo ważny temat w tłumaczeniu zasad kompozycji tak żeby wszystko zmieściło się w kadrze.

---

---

Dla kogo jest kurs rysunku w ferie?

• Jeżeli chcesz po prostu pięknie rysować – to jest dla Ciebie
• Jeżeli w skrytości ducha marzysz o rozwoju artystyczny – też się tu odnajdziesz
• Kurs rysunku w ferie z racji tego, że nie ma szkoły jest idealny dla wszystkich którzy chcą po prostu sprawdzić czy to jest to, czy to ich kręci
• Dla osób które być może rozważą zdawanie na architekturę lub ASP
• I dla wszystkich, którzy chcę nie dać się nudzie i spędzić ferie twórczo i efektywnie

Czego nauczysz się w ferie na naszych lekcjach rysunku

---

Martwa natura – podstawa każdej działalności twórczej

Martwa natura pozwala na gładkie wejście w świat sztuki. Rysują ją wszyscy – hobbyści, kandydaci na architekturę oraz kandydaci na ASP

Dlaczego martwa natura jest taka ważna?

• Na martwej naturze można wytłumaczyć jak widzi ludzkie oko – stożek dobrego widzenia
• Jest idealna do ćwiczenia rysowania ołówkiem
• Można nauczyć się rysowania różnych materiałów
• Pokazuje idealnie podstawy perspektywy – tu wszystko widać nie trzeba wykładów
• Jest doskonała do ćwiczenia kompozycji
• Daje możliwość operowania zróżnicowanym walorem

Krajobraz i przestrzenie zielone

W 77 % rysunków pojawia się drzewo lub rośliny dlatego należy to ćwiczyć.

Podczas nauki rysunku przestrzeni zielonych będziesz ćwiczyć

• jak rysować różne gatunki drzew
• jak operować przyziemiem
• nauczysz się rozróżniać plany – tak żeby nie rysować wszystkiego jednakowo
• poznasz przestrzenność drzewa – żeby nie było płaskie

Jak byłam młodsza, pamiętam siebie jako wielką fankę anime. Uwielbiałam oglądać japońskie kreskówki jak i rysować moje ulubione postacie z każdej przeze mnie obejrzanej produkcji. Na początku miałam niemałe problemy aby zrozumieć jak działają zasady ich rysowania. Aby ułatwić każdemu, kto napotkał pewne problemy na swojej drodze rysowania anime powstał ten artykuł. Również dzięki wilkim prośbom moich kursantek, które są ogromnymi fankami anime Demon Slayer. 

Tanjirou Kamado – mistrz oddechu słońca Demon Slayer

Zaczynamy o jednego z głównych bohaterów Anime jak i jedynego od wieków mistrza słońca w całym świecie Demon Slayer. Tanjirou pochodzi z niepełnej rodziny, zajmującej się handlem i mieszkającej w górach. Zajmowała się nimi mama, a posiadał on pięcioro rodzeństwa, między innymi siostrę Nezuko, o której więcej w późniejszej części artykułu. Zostali oni zaatakowani przez demona, przez co zginęli wszyscy poza Tanjirou, który był wtedy nieobecny jak i Nezuko, która niefortunnie została zamieniona w demona. Celem Tanjirou staje się przywrócenie człowieczeństwa swojej siostrze i aby to osiągnąć dołącza do korpusu zabójców demonów i rozpoczyna naukę oddechu wody. Z czasem jednak odnajduje on typ oddechu, który jest mu przeznaczony, czyli oddech słońca.

Przy rysowaniu Tanjiro będzie nas obowiązywać pare zasad, które obowiązują przy rysowaniu sylwetki człowieka. Proporcje będziemy szukać poprzez odmierzanie wysokości głowy, tak na przykład w sylwetce Tanjiro mieści się 5 wysokości głowy. Proporcję głowy możemy również używać do odmierzania szerokości sylwetki oraz do sprawdzania gdzie umieścić pewne elementy ubioru. Polecam wydrukować sobie przygotowane tutoriale i rozrysować sobie każdą proporcję względem wysokości głowy. Zaznaczanie na papierze pozwoli w większym stopniu wyczuć i nauczyć się tego jak sylwetka się układa i jak proporcje się rozkładają w denej postaci.

Nezuko Kamado – demon w Demon Slayer

Nezuko to siostra Tanjiro i jedyny demon w Demon Slayer, który nie żywi się ludźmi. Jest starszą siostrą i podczas tragedii, w której jej rodzina została zabita, została przemieniona w Demona. Rodzeństwo Kamado otrzymało pomoc i wtedy Nezuko dostała na swoją twarz element, który miał jej pomóc w niejedzeniu ludzi. Z czasem było to dla niej coraz łatwiejsze, ponieważ nauczyła się zbierać siły nie poprzez jedzenie a poprzez sen, w dzień gdy nie może ona wystawiać się na promienie słoneczne śpi ona w skrzynce, którą jej brat nosi na plecach. Włada ona również swoją własną demoniczną sztuką krwi, która nie pozwala na skrzywdzenie ludzi a jedynie demonów, co jest czym bardzo wyjątkowym.

Zastosujemy w tym wypadku, również zasady rysunku sylwetki człowieka. W przypadku Nezuko mieści się w jej sylwetce również 5 wysokości głowy. Jeśli chodzi o rysowanie żeńskich postaci to chciałabym zaznaczyć, że mają one dość specyficzne proporcje sylwetki – szersze biodra i węższa talia. Ważne jest aby to zaznaczyć szczególnie w przypadku postaci Demon Slayer, ponieważ tradycyjne japońskie kimona uwydatniają proporcje sylwetki.

Inosuke Hashibira – mistrz oddechu bestii

Kolejnym z męskiej części jest Inosuke, czyli jedyny mistrz oddechu bestii w Demon Slayer. Został on porzucony w bardzo wcześnym wieku i ostatecznie wychowały go dzikie zwierzęta w lesie. Dzięki temu jak potoczyło się jego życie posiada on niebywale intensywne zmysły jak i instynkty, ale w zamian za to nie grzeszy on intelektem i przez cały czas nie jest w stanie zapamiętać imion swoich kompanów i za każdym razem je przekręca. Jest silnie komedyjka postacią w tym anime, ale nie brakuje mu również odwagi oraz umiejętności w walce.

W przypadku Inosuke będziemy musieli się uporać z anatomią człowieka i poprawnie wyrysować rozłożenie mięśni w klatce Inosuke. Na początku klasycznie zaczynamy od odmierzenia proporcji wysokością głowy. Polecam odmierzanie tą samą proporcją również długości poszczególnych części ręki i nogi, ponieważ długość ramienia czy przedramienia jest ściśle związana z wysokością głowy. Przed tym rysunkiem polecam przestudiować sobie anatomię człowieka ze zdjęć realistycznych, to napewno przygotuje na większe zrozumienie tematu. Jeśli chodzi o znajdujące się na masce jak i w spodniach futro, nie rysujcie każdego włoska z osobna tylko zaznaczcie paroma kierunek, w którym układa się futro.

Zenitsu Agatsuma – mistrz oddechu pioruna

Zenitsu to najbardziej strachliwa postać w Demon Slayer, mimo faktu iż należy do korpusu to nie potrafi on walczyć z otwartymi oczami. W wielu odcinkach bał się najmniejszych demonów, których nie problem było pokonać. Jest niepoprawnym romantykiem i jest otwarcie zakochany w Nezuko czyli siostrze Tanjirou. Mimo to lubi on flirtować z kobietami. Opanował on jedynie pierwszą z dwunastu technikę oddechu pioruna, ale mimo to jest on bardzo silnym szermierzem. Niejednokrotnie walczył ramię w ramię z Tanjirou i Inosuke jak i filarami.

Jeśli chodzi o rysowanie Zenitsu to znając zasady, o których wcześniej wspomniałam nikt z was nie powinien mieć problemu z narysowaniem tej postaci. Standardowo trzeba zacząć od odmierzenia sylwetki i jej proporcji. Jak u poprzednich postaci wysokość głowy w sylwetce Zenitsu mieści się około 5 razy. Jeśli chodzi o wszelką broń, która jest widoczna u postaci, polecam również wysokością głowy odmierzać jej długość. Nie chcielibyśmy przecież żeby nasz ulubiony mistrz zamiast katany miał malutki nożyk. 🙂

Geny Shinazugawa – mistrz oddechu demonów

Genya to brat filaru wiatru, w dzieciństwie byli wychowywani głównie przez matkę, która przepracowywała się. Byli najstarszymi braćmi, więc na ich barkach pozostała opieka nad młodszym rodzeństwem w razie nieobecności matki. Ojciec dzieciaków znęcał się nad matką, jak i nad dzieciakami. Pewnego dnia matka chłopaków została przemieniona w demona i kompletnie nieświadoma zaatakowała swoje dzieci. Ostatecznie zginęło całe rodzeństwo Geny’i i Sanemi’ego, jedynie oni zdołali się uratować, a ich matka przemieniona w demona zginęła poprzez wystawienie na promienie słoneczne. Genya niedługo po Sanemi’m dołączył do korpusu Demon Slayer. Niestety nie był on dobrym szermierzem i nie opanował w wystarczającym stopniu znanych dotychczas oddechów. Zdołał jednak wymyślić własny sposób walki i było nim czerpanie siły z umiejętności demonów. Po spożyciu ich mięsa na pewien czas zdobywał ich umiejętności i siłę.

Tradycyjnie zaczynamy od wyznaczenia proporcji sylwetki Geny’i poprzez wysokość głowy. Ważnym aspektem w tym wypadku będzie fakt tego, że Genya ma wygolone boki głowy i jego fryzura to coś w rodzaju irokeza luźnego. W każdym anime znajdziemy różne style tego w jaki sposób rysuje się fryzury, części ciała i twarzy. W przypadku Demon Slayer wygolone części na głowie zaznaczamy tylko poprzez ograniczenie tej strefy wygolonej kreską i nie zaznaczamy żadnym paternem powierzchni. Geny posiada również blizny na twarzy, rysuje się je używając lekko poszarpanej kreski, pamiętajmy jedynie o utrzymaniu kształtu blizn.

Giyu Tomioka – (haishira) filar wody Demon Slayer

Tutaj troszkę wyższa męska sylwetka, czyli trochę więcej wysokości głowy mieści się w jego sylwetce (5,5). Poza tym ważnym jest aby dobrze narysować dość charakterystyczne włosy. Nie posiadają one wielu kosmyków mimo tego, że są dość mocno spiczaste i rozczochrane. Rysujcie większe ale spiczaste kosmyki, które czasami wyginają się w różne kierunki. Warto też skupić się też na dość trudnym wzorze na połowie kimona Giyu. Jest to kompozycja złożona z rombów. Na początku trudnym może będzie narysowanie tego samemu także starajcie się to przerysować jak najdokładniej.

Shinobu Kocho – filar owada

Druga damska postać do narysowania. Ważnym będzie, jak już wcześniej wspominałam, zaznaczenie różnicy w szerokości w talii i biodrach. W przypadku Shinobu jest to bardzo mocno zaznaczone. Dodatkowo talia została mocno podkreślona przez pas, także pamiętajcie o narysowaniu go w dobrym miejscu. Oczy Shinobu mimo że proste, ale bardzo charakterystyczne. Jeśli zobaczycie sobie jakiś obrazek z nią w kolorze to ma ona fioletowo-czarny gradient. Ja jednak z braku użycia kolorów zaznaczyłam to poprzez kreskowanie, które im dalej w dół to jest go mniej. W taki sposób w przyszłości możecie podobnie robić i uzyskacie taki efekt gradientu. Dość sporą trudnością może być kimono, które posiada wzory skrzydeł motyla. Można je narysować najpierw szkicując kierunki w jakich idą te kreski, a potem starając się je zróżnicować zmieniać grubość linii. Grubsza będzie w miejscach, w których jest bliżej innych linii.

Kyojuro Rengoku – filar płomienia

Rengoku to mistrz oddechu ognia, syn poprzedniego filara ognia. Posiada młodszego brata, z którym są niesamowicie podobni do swojego ojca. Ojciec jego odszedł z korpusu sił Demon Slayer, ponieważ spotkał się z trudna prawdą, z którą nie był w stanie sobie poradzić. Co więcej matka Rengoku odeszła i pozostawiła ojcu samotne wychowanie swoich synów. Ojciec zaczął nadużywać alkoholu i stał się niesamowicie zgorzkniały. Gdy jego syn wstąpił do korpusu nie spotkało się to z entuzjazmem jego ojca, był bardzo przeciwny temu przez swoje własne doświadczenia z byciem hadhirą (filarem). Mimo to Rengoku nie stracił swojej motywacji i za każdym razem wychodził z uśmiechem do pracy jako szermierz.

Jeśli chodzi o rysowanie Rengoku, to poza klasycznymi zasadami o proporcjach jego sylwetki i odmierzania wszystkiego wysokością głowy, dochodzi mała trudność. Rengoku posiada niesamowicie rozczochrane włosy, które niestety zajmują chwilę aby się z nimi uporać na rysunku. Polecam nie rysować ich byle jak i szybko, a faktycznie przysiąść do tego i narysować je dokładnie. Dodatkowo na co warto zwrócić uwagę, to jego poszarpana peleryną. Wygląda trochę jak płomienie, albo tak jak by była przypalona. Postarajmy się narysować ją jak najbardziej nieregularnie, aby faktycznie były one imitacją graficzną płomienia.

Tengen Uzui – filar dźwięku

Spora i mocna sylwetka męska. Jest jednym z najwyższych postaci, które tutaj omawiam. W jego sylwetce mieści się aż 6,5 długości głowy. Jego strój z racji braku rękawów i tego, że jest dość obcisły, mocno podkreśla kształt jego sylwetki. Jest to moim zdaniem dość duża trudność, ponieważ musimy tutaj dość dokładnie wyrysować jego sylwetkę anatomicznie. Na początku najlepiej klasycznie mniej wyznaczyć sobie schematycznie stawy i kończyny. Na tym etapie starajcie się już zachować mniej więcej grubość każdej części. Pózniej w kolejnym etapie najlepiej wyrysować sobie już zewnętrzny kształt i dopiero potem linie, które podkreślą środkową część mięśni. Ogólnie zawsze moim uczniom mówię, aby przed rysowaniem człowieka przestudiowali sobie anatomię ludzką, a szczególnie w tym przypadku gdzie musimy ją wyrysować tak dokładnie. Pamiętajcie również o sprawdzaniu proporcji i odmierzania szerokości sylwetki i grubości każdej jej części wysokością głowy.

Mitsuri Kanjori – filar miłości

Mitsuri to żeńska postać o niebywale wielkiej sile fizycznej. Jej ojciec odznaczał się również wielką siłą, więc to on jest osobą, po której odziedziczyła tą dużą siłę. Gdy Mitsuri była jeszcze mała jej włosy były czarne jednak w późniejszych latach zmieniły się one w zielono-różowe. Wynika to z lekkiego łakomstwa Mitsuri, jest w stanie ona pochłonąć niesamowite ilości jedzenia, jej ulubionym było sakuramochi. Ma idealnie te same kolory co włosy Mitsuri i stąd się wziął jej bardzo niestandardowy kolor włosów. Gdy Mitsuri była już w wieku, w którym mogła szukać sobie męża napotkało ją wiele problemów przez jej kolor włosów. Potencjalni kandydaci na męża bali się, że w przyszłości dzieci mogłyby odziedziczyć ten kolor. Zaczęła je farbować na czarno. Ostatecznie dołączyła do korpusu Demon Slayer, ponieważ chciała sobie znaleźć bogatego męża, dla którego jej siła i niestandardowy kolor włosów nie miałyby znaczenia.

Jeśli chodzi o rysowanie Mitsuri to jedyną bardziej skomplikowaną rzeczą są jej włosy, które są plecionymi warkoczami. Jednak jak się przyjrzymy i chwilę nad tym posiedzimy to okaże się że nie są aż takie skomplikowane. Wystarczy narysować coś w rodzaju takich kształtów podobnych do kształtu serca, które im niżej się znajdują tym stają się mniejsze. Dodatkowo warto zwrócić uwagę na spódniczkę Mitsuri, która jest plisowana. Aby ją narysować użyjemy takich kształtów, które są zbliżone do prostokątów. Na podstawie nich zbudujemy strukturę spódniczki.

Muichiro Tokito – filar mgły

Filar mgły o wspomnieniach pokrytych mgłą. Muichiro to młody chłopak w wieku zaledwie 14 lat, jest on najmłodszym filarem w historii. Boryka się z amnezją, która jest wynikiem bardzo dla niego traumatycznych wydarzeń. Muichiro pochodzi z prostej wiejskiej rodziny, posiadał dwóch kochających rodziców i brata bliźniaka. Pewnego dnia jego matka ciężko zachorowała, a ojciec udał w się w trudną wyprawę aby zdobyć roślinę niezbędną, aby wyleczyć swoją żonę. Niestety tragicznie ginie, co powoduje, że lekarstwo nie zostało podane ich matce. Tej nocy Muichiro i jego brat bliźniak tej nocy zostali osieroceni. Od tego momentu musieli poradzić sobie sami. Czas mijał, pewnego dnia niefortunnie zostali zaatakowani przez demona, który śmiertelnie zranił brata Muichiro. Udało się mu zgładzić demona w amoku, ale nie zdołał uratować brata. Mocno poturbowany został uratowany przez korpus Demon Slayer. Po tym wydarzeniu przez długi czas borykał się z amnezją.

Muichiro jako młody 14-letni chłopak nie jest zbyt wysoki i posiada bardzo zgrabną i delikatną posturę, przez co wyrysowywanie anatomii nie jest aż takie ważne. Wystarczającym będzie wyznaczenie proporcji poprzez wysokość głowy. Postura jego ginie pod tradycyjnym strojem dla Demon Slayer’ów. Jego włosy są długie i proste, ale posiadają charakterystycznie wygięte kosmyki po bokach głowy. Ważnym jest aby to zaznaczyć. Nie posiada on owijek wokół łydek jak większość szermierzy, stąd ważne jest aby zaznaczyć dość luźne i rozkloszowane zakończenia spodni. Można je zaznaczyć bardzo podobnie jak w spódnicy plisowanej u Mitsuri, ale w znacznie delikatniejszy sposób.

Obanai Iguro – filar węża

Dość drobna sylwetka męska, także tutaj każdemu powinno pójść bez większego problemu. Problemem jednak może być samo kimono. Posiada on pionowe i poziome linie, które zaznaczają kierunek i sposób wyginania się materiału kimona. Zwróćcie mocno uwagę, aby nie były one narysowane byle jak, ale w kierunkach takich jak na rysunku. Starajcie się często sami zastanowić w jaki sposób taki wygięty pasek będzie wyglądał, a jeżeli macie z tym problem, to nie bójcie się starać idealnie tego przerysować. Poza tym charakterystyczną cechą jest to, że Obanai posiada dwa różnie wyglądające oczy. Jedno jest prostsze i posiada bardzo małą źrenice, a drugie posiada większą źrenice, która jest przyciemniona od góry. Dodatkowo ma twarz przewiązaną bandażami. W tym anime nie jest to przewiązanie zaznaczone jakoś mocniej kształtem, także wystarczy jak narysujecie przecinające się paski.

Sanemi Shinazugawa – filar wiatru

Filar wiatru o niesamowicie wybuchowym temperamencie. To on sam zdołał uratować swojego brata przed atakiem swojej matki przemienionej w demona. Niestety nie zdołał uratować reszty rodzeństwa. Później dołączył do korpusu Demon Slayer’a. To wtedy nabrał temperamentu. Przed wydarzeniami z matką, był spokojnym i niesamowicie opiekuńczym najstarszym bratem. Zawsze pomagał zapracowanej matce i gdy ojciec stawał się agresywny, to on bronił rodzeństwa. Podczas nieobecności matki to on był jedynym uznanym opiekunem przez swoje rodzeństwo. Posiada on bardzo charakterystyczną krew, która działa w bardzo specyficzny sposób na demony, stąd u niego tak wiele dużych blizn.

Kolejna masywniejsza męska sylwetka. Tutaj znowu polecam mocniej przestudiować anatomię ludzką, ponieważ Sanemi ma dość mocno odkrytą górną część ciała. Dodatkowo skupcie się na rysowaniu blizn, których ma bardzo dużo. Tak jak już wcześniej opisywałam, zaznaczcie sobie kierunek w jakim blizny się rozkładają i obrysujcie je poszarpaną linią. Dość skomplikowaną częścią są paski na łydkach, polecam sobie je powiekszyć na ekranie jak najbardziej się da i postarać się wyrysować je jak najdokładniej.

Gyomei Himejima – filar kamienia

Chyba największa męska sylwetka opisywana w tym artykule. W wysokości sylwetki posiada aż 7 długości głowy! Ważnym jest aby zaznaczyć też masywne części sylwetki gdzie np. barki mają szerokość ponad 2,5 razy długości głowy, a grubość przedramion to prawie jedna długość głowy. Ważnym jest poprawne narysowanie korali. Polecam najpierw zaznaczyć sobie kształt po jakim się układają i potem narysowanie na tym kształcie kółka. Dodatkowo znaki japońskie, które są na kimonie, szczerze nie jestem ekspertem, ponieważ nie mówię po japońsku, ale z perspektywy rysownika jestem w stanie dać jakąś radę. Np. są one rysowane bardzo nieregularną linią. Dodatkowo warto pamiętać że małe zmiany w znakach mogą zmienić ich znaczenie, dlatego polecam wyrysować je jak najdokładniej. Ostatnią rzeczą tutaj jest zaznaczenie dokładne mięśni a potem wystających na nich żyłach na przedramionach. wystarczy to robić nieregularna, delikatnie przerywaną linią.

Social media

Zapraszamy serdecznie do udostępniania swoich efektów pracy oznaczając nasze social media lub w wiadomościach prywatnych!

https://www.instagram.com/dominek_warszawa/

https://www.instagram.com/dominek_warszawa/https://www.facebook.com/profile.php?id=100063043548506

---

Stwórz sobie na komputerze katalog „Domin nauka rysunku” i ściągnij wszystkie tutoriale z tej strony

---

„Jak narysować zamek średniowieczny” – właśnie o to najczęściej prosiliście w ankietach . Bardzo chętnie to dla was  przygotuję. W tym artykule będzie wszystko co potrzeba do takiego tematu. Łącznie z przykładami. I może od takiego właśnie zaczniemy:

Tak właśnie wyobraził sobie temat „Zamek średniowieczny nad dachami miasta” Grzesiek Korniluk. Było to temat próbnego egzaminu dla kandydatów na architekturę. Grzesiek uczęszczał na kurs na architekturę i z powodzeniem się na nią dostał.

W tej pracy dość nietypową jest technika. Rysunek został wykonany przy użyciu zwykłej kawy rozpuszczalnej na którą nałożono szraf ołówkiem. Bardzo miękkim ołówkiem tak żeby wydobyć mocne kontrasty. Jeżeli ta praca Ci się spodoba to swoją przygodę z tematem „Jak narysować zamek średniowieczny” zacznij od eksperymentu z taką techniką.

Jak po kolei wykonać taką pracę:

• zacznij od przygotowania materiałów plastycznych: ołówek B,2B do podrysu, ołówek 4B, 5B a nawet ołówek 6B do wyciągnięcia czerni; w szklankę wsyp 2-3 łyżeczki kawy rozpuszczalnej i zalej ją ciepłą wodą, intensywność kawy testuj na kartce obok [PRO-TIP: natężenie/walor kawy można wzmacniać tylko do pewnego momentu, powyżej pewnej wartości kawa zaczyna być połyskliwa i nie wygląda to dobrze – jeżeli potrzebujesz wzmocnić czerń dodaj odrobinę atramentu lub czarnej Ecoliny – ale OSTROŻNIE! bo można zrobić za mocne!]
• Wykonaj podrys ołówkiem – najlepiej o miękkości B. Im bardziej miękki ołówek tym bardziej jest „tłusty”. W trakcie procesu rysowania będziesz rozmazywać pigment po kartce. Powstaną niewidoczne natłuszczone plamy. Potem podczas malowania w tych miejscach papier nie przyjmie malatury albo przyjmie ją słabo.
• Kiedy zrobisz podrys – nałóż techniką mokre na mokre kawę. Niebo możesz zrobić dość swobodnie ale tam gdzie masz budynki wykonaj to precyzyjnie. Czyli w skrócie nie wychodź za linię.
• Pozwól swojemu rysunkowi dobrze wyschnąć – jeżeli papier będzie wilgotny – nie przyjmie ołówka. Jeżeli kawa byłą za gęsta i zacznie błyszczeć – nie przyjmie ołówka. Nauka rysunku z użyciem kawy rozpuszczalnej i ołówka to oddzielny technika, którą trzeba ćwiczyć w wielu odsłonach. A więc trenuj rysuj, maluj. Możesz wykorzystać Zasadę 5 kropek żeby efekty były szybsze.
• Na koniec postaraj się dokładnie wrysować detale i cienie . Jeżeli robisz to pierwszy raz – ściągnij patenty z tego rysunku.

Jeżeli chcesz poprawić swoje umiejętności malarskie to mamy kurs malarstwa akwarelowego i jest tam darmowy kurs, który możesz odebrać tu:

Kurs malowania akwarelą – darmowy odcinek z którego dowiesz się jak zacząć i co kupić.

Kurs ten jest w formie on-line a dostęp do niego masz dożywotni.

Materiał powstał w Pracowni Domin – zobacz jak jest u nas:

Zamek średniowieczny – właściwa część artykułu

I znów zaczniemy sobie od Zamku średniowiecznego w przykładzie tego samego autora co powyższy rysunek kawą rozpuszczalną. Cała ta lekcja będzie to nauka rysunku w perspektywie. Będzie rozbita na części składowe żeby było łatwiej.

Tę lekcje rysunku przygotował Adrian „Żbik” Rogala. Jest to jeden z najlepszych rysowników ołówkiem w Polsce. Obecnie prowadzi kurs rysunku  w Radomiu:

http://domin-radom.pl/

Addycyjność bryły – brzmi strasznie ale straszne nie jest

Teraz możesz nauczyć się jednego nowego pojęcia – zbudowania obiektu z prostych brył geometrycznych. Tak kształtowano architekturę w średniowieczu.

Addycyjność bryły to bardzo ważny termin z historii sztuki spotykany w architekturze romańskiej.

Tylko popatrz:

• prostopadłościan to może być wieża o podstawie kwadratowej
• walec to wieża o podstawie okrągłej
• dach nad wieżą narysowaną z walca – to stożek

Jeżeli tak podejdziesz do tematu będzie Ci dużo łatwiej.

 

Zamek średniowieczny cz.1

Rysowanie zamku zacznij od prawidłowego ustawienia perspektywy. Na poniższej fazie, pomarańczowymi strzałkami zaznaczyłem kierunku zbiegów.

Teraz przyjrzyj się uważnie – autor tego tutoriala narysował sobie linie zbiegu po całości. Widać że wyraźnie potraktował je jako linie pomocnicze. Linie pomocnicze zbiegające się w punktach zbiegu to podstawowa umiejętność na kursach rysunku przestrzennego.

---

KURS RYSUNKU = DOMIN

---

PRO TIP jak pomóc sobie w rysowaniu perspektywy. Szczególnie przydatny kiedy jest to rysunek od podstaw a ty jesteś mocno początkujący.

Ponieważ obydwa punkty zbiegu znajdują się poza kartką to będzie to spora trudność. Jeżeli jesteś poczatkującym rysownikiem to:

• weź dwie pinezki.
• Zawiąż na nich nitki.
• Wydrukuj ten materiał i przyklej do podłogi
• wbij pinezki z nitkami tam gdzie są punkty zbiegu – czyli dotąd próbuj aż nitki po naciągnięciu będą pokrywały się z liniami zbiegu na kartce
• połóż kartkę na której będziesz rysował na przyklejonym do podłogi tutorialu – też przymocuj go do podłogi
• narysuj kilka linii pomocniczych po całym arkusz do jednego i do drugiego punktu zbiegu – tak żebyś dostał siatkę perspektywiczną
• potem odklej kartkę na której będziesz rysować – dzięki liniom pomocniczym będzie Ci dużo łatwiej utrzymać w ryzach perspektywę
• Trochę łatwiej mają osoby pracujące w digital painting ponieważ mogą sobie dowolnie oddalić płaszczyznę pracy. W ogóle zachęcam do eksperymentów z technikami cyfrowymi w rysunku.

Kiedy już będziesz miał ustawione punkty zbiegu przejdź do rysowania brył geometrycznych.

Znów uważnie przyjrzyj się temu rysunkowi. Wieża na pierwszym planie jest walcem z postawionym na nim stożkiem. Zwróć uwagę, że ów stożek wystaje poza obrys walca!

Dokładnie tak jest!

Okap musi wystawać poza obrys murów żeby woda nie zaciekała. To będzie zawsze trudność w rysowaniu ale musisz to zaakceptować.

Lekki szkic ołówkowy krajobrazu

Na pierwszej fazie widzimy jeszcze narysowane dodatki:

• łódkę przywiązaną do pomostu
• zarys drzewa
• chałupy 
• nierówności terenu
• drobne elementy krajobrazu

Rysując to wszystko bardziej koncentruj się na artystycznym szkicowaniu niż na sztywności jaką daje linia zbiegu w perspektywie.

A teraz czas na kolejną fazę tematu „jak narysować zamek”

Dodajemy detale ale jeszcze nie cieniujemy

W tym momencie dodajemy detale architektoniczne.

Trzeba to zrobić z rozwagą. Zamek średniowieczny był zbudowany z ciosów kamiennych i lub cegły. Jeżeli byłaby to cegła to na tym tutorialu nie byłoby jej widać. Jest zbyt duże oddalenie obserwatora od obiektu.

Fajnie jednak wygląda jak pokażemy poszczególne bloki.

Wtedy zamek wygląda jak średniowieczny.

W tym konkretnym przypadku nawet je trochę powiększyliśmy żeby rysunek wyglądał fajniej. Ale to ostrożnie. Bo czasami może dojść do sytuacji, że jeden z elementów jest wielkości chałupy która stoi pod zamkiem 🙂

Jeszcze na jedną rzecz warto zwrócić uwagę – okna w murze. To co tu widzisz jest to zamek średniowieczny ale widziany w czasach nowożytnych. Czasy nowożytne są od renesansu w górę.

Okna w murze obronnym to byłaby pewna głupota bo atakujący przez nie weszliby do środka. W czasach nowożytnych rozwinęła się artyleria. Zamek średniowieczny stał się bezużyteczny. Nawet zaczął stanowić pewne zagrożenie. Walące się mury mogły pozabijać obrońców w środku.

Dlatego też zaczęto wypełniać mury oknami i doświetlać ciemne wnętrza.

Jeżeli Twoim tematem byłoby „Narysuj zamek średniowieczny jako zabytek” to ten tutorial się nada. Ale jeżeli tematem byłoby „Oblężenie średniowiecznej twierdzy” to trzeba pominąć okna w murach obronnych.

Zamek średniowieczny – cz.3 – dodajemy światłocień

Rozważ trzy takie opcje:

Kurs artystyczny – zobacz jakie są rodzaje

Kurs rysunku w ferie zimowe – dużo się nauczysz w krótkim czasie

Wakacyjny kurs rysunku – rano rysunek a po południu atrakcje stolicy

Jeszcze więcej zamków średniowiecznych

Teraz mamy dla Ciebie rozszerzenie tematu jak narysować zamek średniowieczny. Będą tu przykłady rysunkowe, które może przypadną Ci do gustu.

Foto przykłady zamku średniowiecznego do rysowania

Wybrałem dla Ciebie fajne zamki do rysowania. Ale nie tylko na zasadzie „masz i narysuj ten zamek średniowieczny – ale tłumaczę też dlaczego”. Jeżeli jesteś rodzicem to podpowiem Ci również jako rodzi czwórki dzieci że zamki zawsze cieszyły się dużym „wzięciem”. To jest bardzo dobry rysunek dla dzieci.

Zamek Chillon – Montreux – najlepszy z najlepszych

Zamek Chillon jest najlepszym z zamków do narysowania ponieważ „trzyma” charakter zamku średniowiecznego. W XIX wieku było mnóstwo przebudów i upiększeń zamków. Wiele z nich dostało nieznośny bajkowy charakter. W zamku Chillon mamy dobre proporcje między otworami okiennymi a masą murów. Piękne jest też jego położenie – na cyplu skalnym dzięki czemu świetnie odbija się w wodzie.

Jeżeli zainteresujesz się twierdzami i fortecami to w tym przykładzie odszukasz tak rzadko zachowane detale jak machikuły. Warto też w tym miejscu napomknąć o innym zwieńczeniu murów obronnych jakim są hurdycje.

Zamek Loarre w Hiszpanii

Przepięknym przykładam zamku i fajnego ujęcia jest zamek Loarre.

To jest zamek w Hispanii!!! a nie nad Loarą 😉

Dlaczego ten zamek uznaję za numer 2 na mojej liście?

Jest czysty stylistycznie. Mury obronne są masywne i pozbawione okien. Jest też pięknie położony – na wzgórzu. To też powoduje, że jego mury idą po poziomicach. Dzięki temu dostajemy nieoczywiste skróty ścian. W odróżnieniu od zamków nizinnych nie obrósł miastem.

Ciekawostką jest to, że jak już osoby które chodzą na kurs na ASP muszą namalować architekturę to chętnie sięgają właśnie po ten zamek.

Kiedy osada w której była twierdza rozwija się to w pewnym momencie obrasta architekturą. Jeżeli miasto ma solidne podstawy ekonomiczne to jego mieszkańcy, bogacąc się przebudowują swoje siedziby w coraz to nowszych stylach. I tak dochodząc w XIX wieku do historyzmów takie zamki mają już mało autentycznej tkanki średniowiecznej.

Popatrz jeszcze na ten obrazek:

W tym konkretnym przypadku mamy świetną grę perspektywą. Linie zbiegów poszczególnych murów idą do różnych punktów zbiegu (punktów zaniku – takie określenie w perspektywie też się zdarza.

Inną piękną rzeczą jest to, że mamy ciekawy wątek murów kamiennych. On świetnie wychodzą w rysunku. Można pobawić się fakturami materiałowymi różnej wielkości bo są na różnych planach.

Fajnie wyjdzie też wyszarzenie walorowe głównej części zamku która znajduje się w pewnej odległości od murów obronnych na pierwszym planie.

Zamek średniowieczny nr.3 Bodiam Castle

Jeżeli miałbym wskazać zamek mocno średniowieczny to bez wątpienia wybrałbym Bodiam Castle. Jego siła tkwi w czystości stylistycznej oraz fantastycznemu położeniu.

Ta twierdza wystaje z wody! Tak można wyobrazić sobie zamek średniowieczny z fosą.

Uwierz mi, tak dobrego przykładu nie znajdziesz nigdzie indziej. 

Jedynym minusem tego zamku jest zbytnia symetryczność. Do ćwiczeń w perspektywie nadaje się jednak świetnie. Szczególnie dla początkujących rysowników i kandydatów na architekturę.

Rodzimy przykład – zamek królewski w Będzinie (nr.4)

Mały a piękny!

Nasz rodzimy przykład zamku gotyckiego jest świetny do rysowania. Zamek został odbudowany po wcześniejszych zniszczeniach i teraz prezentuje się naprawdę dobrze.

Do tego stopnia jest to dobry przykład do rysownia, że stał się tematem naszego kursu rysunku dla dzieci i młodzieży – Junior (dawniej GIM RYS)

Oto jaki materiał rysunkowy jest na naszych lekcjach:

Zobacz naszą propozycję darmowych lekcji online do ściągnięcia sobie:

Kurs rysunku on-line dla chcących porysować sobie w domu

Rysunek wyżej był w perspektywie z lotu ptaka. Natomiast powstał u nas materiał z perspektywy niższej.

PRO TIP: jak określać w jakiej perspektywie mamy rysunek lub zdjęcie

Żeby dobrze to określić trzeb znaleźć horyzont. W rysunku wyżej jest on poza całym układem – świadczy o tym elipsa wieży którą widzimy z góry.

W rysunku niżej sprawa jest trudniejsza ale elipsa wieży jest widziana od dołu . Czyli horyzont musi tu być poniżej. Szukamy teraz co widzimy z góry – górna część mostku. Dodatkowo patrzymy na to co się dzieje w tle. Horyzont jest tu lekko zasłonięty przez wzgórza w tle.

Nr.5 Zamek w Muiden

Ostatni na naszej krótkiej liście zamków średniowiecznych jest zamek w Muiden. Jedyny ceglany w naszym zestawieniu. Trochę podobny do Bodiam Castle ale bardziej smukły.

 

 

Dlaczego w tym zestawieniu nie zamieściłem największego zamku średniowiecznego Europy – czyli naszego Malborka? No właśnie ze względu na jego skalę. Jest za gigantyczny. Poza tym najczęściej wybierane ujęcie to, to od strony Nogatu a takie panoramiczne ujęcia są zbyt rozdrobnione w detalu.

Narysować wszystkie cegły? da się ? – da się … tylko po co?

Kiedyś na naszą naukę rysunku zapisała się Ala. Dołączyła do zajęć dużo później i strasznie chciała się wykazać. ja akurat robiłem korekty przy tzw. stoliku korekt. Ktoś przyniósł zamek średniowieczny na papierze A3. A ja mu powiedziałem, że widok Malborka od strony Nogatu to trzeba by było rysować na formacie B2. Ala pilnie słuchała. Była już po swoich zajęciach i została dłużej żeby popatrzeć na korektę tego zamku średniowiecznego.

W kolejną sobotę przyniosła Malbork na formacie B2!

Wszystko było walnięte w perspektywie. Przerosło ją to. Ale za to narysowała niemalże każdą cegiełkę i z dumą mi oznajmiła:

– Siedziałam nad tym po 8 godzin dziennie przez cały tydzień

I co ja biedny miałem powiedzieć 😉 Pochwaliłem ją ale baaaardzo delikatnie zasugerowałem żeby rysowała jednak tematy na swoim poziomie.

Jaki jeszcze zamek średniowieczny jest fajny do rysunku.

Posiedziałem trochę i wygrzebałem z Pixabay i Pexels kilka fajnych fotek. Bo część z was zapyta pewnie … a gdzie jest Carcassonne? Otóż w historii architektury rozróżnia się zamek średniowieczny od murów obronnych.

Patrząc na to ujęcie wyżej faktycznie możemy uznać że jest to piękny przykład zamku średniowiecznego. I tu na obrazku mamy tę część z cytadelą. To jest faktycznie ta część Carcassonne z zamkiem.

Obiekt ten nie całkowicie pochodzi z czasów średniowiecza 🙁

Otóż był taki architekt Viollet le Duc który poprawiał średniowiecze. I to on postawił na nogi Carcassonne. W XIX wieku w całej Europie trwał wielki ruch kończenia gotyku. Wtedy zbudowano do końca katedry w Ulm (najwyższa), Kolonii czy Pradze. Wtedy też zrekonstruowano zamek Pierrefonds o którym będzie niżej. O ile Carcassonne wyszło fajnie o tyle Pierrefonds już tak sobie.

Ale obejrzyjmy sobie kilka świetnych ujęć Carcassonne:

Plener rysunkowy w Asyżu – zamek średniowieczny

Jako dziecko uwielbiałem rysować zamki. Miłość do nich pozostała mi do dnia dzisiejszego. Jak gdzieś w pobliżu jest jakaś forteca to muszę ją odwiedzić. Temat zamek to w związku z tym super rysunek dla dzieci, bo widzę, że małolaty chętnie zamki rysują.

W 2019 roku wybraliśmy się na plener do Włoch. Codziennie jechaliśmy do innego miasta. Jednym z nich był Asyż. Jechaliśmy tam ponieważ jest to bardzo znane miasto a poza tym ma mnóstwo zachowanej tkanki średniowiecznej. Kiedy dojechaliśmy na miejsce to strzeliłem tę fotkę niżej. Uważam że to świetny temat do narysowania zamku.

Nie było dyskusji. Zanim usiadłem do rysowania pognałem na górę. Warto było. Autentyczna tkanka – prawdziwy zamek średniowieczny. Tam zrobiłem zdjęcia z myślą o tym artykule.

Czym różnią się machikuły od hurdycji, a co to jest krenelaż

Zwieńczenie murów może być w formie machikuł, hurdycji, krenelażu (blankowanie). Tak wyglądają porównania poszczególnych elementów.

Machikuły

Resztki machikuł obejrzysz tu na tym ujęciu. Wrzucam też go ze względu na to, że to też jest dobra referencja pod hasło jak narysować zamek.

Hurdycje – przykład z Carcassonne

Wspólną cechą dla machikuł i hurdycji jest dziura w podłodze przez którą można było wylewać olej lub kaszę a także rzucać kamieniami.

Krenelaż/blankowanie

Dużo bardziej znamy to zwieńczenie murów. Krenelaż był łatwiejszy konstrukcyjnie i tańszy. Niestety nie chronił obrońców tak dobrze jak hurdycje i machikuły. Żeby rzucić kamieniem w oblegających trzeba było się mocno wychylić poza obrys murów. Brak zadaszeni nie chronił przed wrogimi strzałami.

---

.

.

 

 

Jeżeli spodobał Ci się ten artykuł udostępnij go proszę na Fb lub przypnij obrazki na Pintereście: